Bu benim ilk filizlenen alışkanlığım. 23 Kasım 2025 tarihinden bugüne her gün kitap okuma hedefim var. Bu hedef doğrultusunda ilk okumaya başladığım kitap Daniel Pink tarafından yazılan Drive kitabı. Bu kitabı yaklaşık 18 Aralık 2025 tarihinde bitirdim.
Sancılı Bir Süreç
Bu bir kitap özeti niteliğinde bir yazı olmayacak, o sebeple kitabın özetini değil, kitaptan öğrendiklerimle ilgili birkaç şey yazmak istiyorum. Şöyle bir itirafta bulunayım: Bu kitap okuma deneyimim biraz sancılı oldu, kitabı okurken bir anda kendimi farklı şeyler düşünürken buldum ve çok kez okuduğum yerleri tekrar okumak durumunda kaldım. Ama önemli değil, bu benim ilk alışkanlık kazanma denemem. Bu durumu kabul ediyorum. Şimdi de Atul Gawande'nin The Checklist Manifesto kitabını okuyorum. Bu hedeflerimi de habits sayfasında paylaşıyorum. Şu an hedefim her gün mutlaka kitap okumak; bir sayfa sayısı ya da zaman limitim yok. Sadece kitap okuyacağım.
Drive'dan Öğrendiklerim
Neyse, gelelim Drive kitabına. Öncelikle kitap, geçmişten günümüze gelen, insanı motive ettiği düşünülen unsurların günümüzde sandığımız kadar iyi olmadığı üzerinde duruyor. Yani bir insanı ödülle ya da ceza ile motive etmeye çalışmak, aslında etkisi her zaman beklediğimiz gibi olmayabilir fikrini anlatıyor. Para, kaybetme korkusu gibi üçüncü tip uyarıcılar, birçok bilimsel deneyin de gösterdiği gibi, beklenilen etkiyi her zaman yaratamıyor. Bunun yanı sıra, insanın içinden gelerek yaptığı, uğraşmaktan ve zaman geçirmekten keyif aldığı durumlarda çalışma ve çabalama ihtimali çok daha fazla oluyor. Başardım hissi ya da "başarmak istiyorum" hissi, üçüncü uyarıcılardan çok daha etkili olabilir diyor yazar. Ben de kendi tecrübelerimi düşündüğüm zaman, özellikle bu siteyi yaparken geçirdiğim vakti ve aldığım hazzı düşündüğümde, bunun doğru olma ihtimalini çok yüksek görüyorum. Kitap; özerkliğin, bir işte ustalaşmanın ve bir işi yapmakta bir amacının olmasının, kişinin motive olmasında en büyük etkenler olduğunu söylüyor. Baktığım zaman, bu fikre de katılıyorum. Kendi irademle isteyerek vakit geçirebildiğim işlerde ve o işte daha iyi olduğumu hissettiğim zamanlarda, ben de kendimi daha motive hissediyorum.
Sonuç
Okuması müthiş sürükleyici değildi benim için ama uzun süre sonra böyle bir maraton koşmanın da getirdiği bir yük olmuş olabilir tabii üzerimde. Fakat 'dönüşüm' yazımda da bahsettiğim dönüşümün ilk somut biten adımı olması sebebiyle, anlamı büyük bu kitabın. Okumak isteyen kişiler, mutlaka birkaç güzel öğrenim kazanacaktır diye düşünüyorum.
Küçük Prensten Öğrendiklerim
Gurur duyarak söylemiyorum ama ilk kez okuyorum Küçük Prens kitabını, aktı gitti. Biz büyükler... Ne çok işimiz varmış, onu fark ettim. Kitap, hayatın içinde yaşadığım olayları ve durumları ne kadar büyüttüğümü hissettirdi bana. Ayrıca uzun süredir her şeyi hemen olsun isteyen bana kitaptaki "Gülünü senin için bu kadar önemli kılan, onun için harcadığın zamandır" ifadesi hayatımda farkındalıklarımın ne kadar azaldığını hissettirdi. Evet, bir şeye ne kadar emek verirsem o kadar değerli oluyor. Eskiden büyük çaba harcayarak elde ettiğim şeyler; bugün sahip olduğum, maddi değeri çok daha yüksek eşyalardan benim için hâlâ daha önemli. Hayatın ve teknolojinin bize oluşturmuş olduğu bu kaotik durumun içerisinde hatırlamak çok güç, emek sevgiydi!
Benim için bir başka çok önemli mesaj da "Kelebeklerle tanışmak istiyorsam, bir iki tırtıla katlanmayı öğrenmek zorundayım.". Ah ne güzel söz! Sanki hayatta zor yollarla öğrendiğim her şeyi nasıl öğrendiğimi unutmuş gibiyim, bu nasıl olabilir bilmiyorum. Ama evet, bugün hayatıma konfor katan, beni mutlu eden ne varsa buna sahip olmak için bazı konularda çaba, sabır ve emek verdim. Bu yollardan geçmeden bir şeylere sahip olmanın çok mümkün olmadığını biliyordum, ama bir hatırlatmaya ihtiyacım varmış demek ki.
"Kendini yargılamak, başkalarını yargılamaktan çok daha zordur." Sanırım son birkaç aydır (bugün 13.01.2026) bu konuda fazlasıyla cömertim. Kendimi yargılayıp eksikliklerimi yüzüme vuruyorum. Tabii bağır çağır kendini eleştirmek de çok iyi bir fikir değil bence, amaç sadece kendine karşı haklı çıkmaksa. Bilemiyorum.
Sonuç
Harika bir kitap, bayıldım! Muhtemelen bu yıl sonunda bir kez daha okuyup hislerimi tekrar tartacağım. Benim hayatıma dokunan o kadar çok noktası var ki, bir sonraki okumamda bana halen aynı hisleri mi verecek yoksa evet ben sanırım biraz daha iyiyim dedirtecek mi bana?
Şeker Portakalı
5 dakika önce bitirdim, çok üzgünüm. Kendime bu korkunç dünyanın acımasızlığını hatırlattı bu kitap. Masumiyetin ne kadar da önemli bir şey olduğunu hatırladım, hayat uğruna çabaladığım bir çok şeyden çok daha fazlası. Sevgi, merhame, şefkat... Unutuyor muyuz bu kavramları artık?
Bu korkunç bir hızla ilerleyen dünyada dert sandığım şeyler gerçekten dert mi bilmiyorum. Kitabın sadece anlatım dilinin etkileyiciği değil bende bu hisleri oluşturan, bu kitabın gerçek olması. Yazarın kendi hayatını anlatmasını kastetmiyorum, bu hikayenin ucundan kıyısından ben de yaşadım. Yaşanan hayatlara şahit oldum. Şimdi ise o dünyadan çok uzakta, çok daha yapay sorunları dert ediniyorum.
Oysa çok daha büyük dertlerim olduğu zamanda daha mutluydum, anımsıyorum. Halının üzerinde sahip olduğum tek oyuncak araba sürmek, bugün sahip olduğum legolardan çok daha keyifliydi. Bu "modern" dünyada masumiyeti kaybetmek ne kadar kolaymış, ne kadar üzücü.
Bu kitapları nasıl okumadım bugüne kadar bilmiyorum ama şuan iyiki okumamışım diyorum. Bu siteyi oluştururken hayatımı düzene sokmak ve motivasyonumu kazanmak maksadı güttüm. Zeze'nin hikayesi bu maceramın çok önemli bir parçası oldu.
Umarım Zeze, Kral Luis, Gloria ve Portuga huzur içinde uyuyorlardır.
17-25 Ocak Haftası
Kitap okuma alışkanlığımı sürdürmek adına yaralı bir hafta geçirdim. Çok yoğun bir hayat trafiğinin içerisinde eski davranış şeklimin beni ele geçirdiği bir hafta oldu. Bu hafta 3 gün kitap okumadım; önceden de sadece okumak için okuduğum zamanlar olmuştu. Elime kitap alıp bir sayfa okuyup bıraktığım zamanlar oldu, sadece okudum demek için okuduğumu biliyordum fakat kendi kendime bir alışkanlık kazanmaya çalıştığım için bunu normal kabul ediyorum. Hiç okumadım demektense, okudum demek için okudum demeyi yeğledim.
Fakat bu hafta öyle değildi. Çok sık şehir değiştirdiğim, arkadaşlarımın özel günlerine katıldığım son 2 ay, aslında benim tam da alışkanlık kazanmaya çalıştığım zamanlar. Normalde de çok iyi planlama yapan biri olarak bilinmem ama bu işe başlama zamanlamam da çok iyi sayılmaz :) Ama hayat zaten hep çok yoğun, çok karmaşık ve planlaması çok zor değil mi...
Neyse, bu hafta okumak yerine telefonda zaman öldürdüm, düşünmek yerine beynimi kapatmayı yeğledim. Bu yazı da bunun itirafı ve benim tekrar alışkanlığıma dönme sözü mahiyetinde.
Toprak kontrol ediliyor...